Það gengur mikið á...

Já, lífið flýgur áfram á hraða ljóssins og það gefst varla tími til að skrifa dagbók fjölskyldunnar, sem er náttúrulega ófært þegar svona margt skemmtilegt gerist.

Við mæðginin fórum í 10 daga ferð til Íslands í mars á meðan Hlynur fór til Mexico í námsferð með CF Möller. Báðar ferðirnar voru frábærlega vel heppnaðar, við Mæðginin fórum í loftið kl. 23.00 að kveldi og vorum því að lenda um miðja nótt í Keflavík. Þaðan tókum við flugrútuna til Reykjavíkur þar sem tengdapabbi náði í okkur. Það var því gott að koma í Engjaselið kl. 3 um nótt og fá heitt brauð með aspas og osti. Já, það sem það er dekrað við okkur. Við fórum svo í bústaðinn á Flúðum í leiðindasnjóþæfingi og hálku, stoppuðum á Selfossi í kaffi hjá Eygló ömmu og Denna afa og þar tóku á móti okkur kræsingar eins og vanalega. Það var mikill snjór á Flúðum, við gerðum snjókall og renndum okkur á þotum í brekkunni. Auk þess fórum við í pottinn og strákarnir veltu sér upp úr snjó og hentu sér svo í pottinn á milli. Allt til að styrkja ónæmiskerfið.

Ég var svo að vinna eina viku í GoPro og strákarnir voru í pössun hjá ömmum og öfum til skiptis. Við fórum líka á handboltaleik hjá Selfoss og sáum þá vinna ÍR. Strákarnir fengu líka að gista hjá Tryggva og Tinnu sem er mikið sport. Eiríkur frændi kenndi þeim að spila þjóf og spólaði með þá í hringi í snjónum á jeppanum sínum.Björgvin spurði mig hvort ég vissi hvað Eiríkur bróðir minn væri gamall, jú hann er 53 ára „já er það ég hélt að hann væri bara 30“ sagði sá stutti þá. Ekki slæmt að fá svona gullhamra.Legóið hans Ívars vakti mikla lukku og þeir bræður léku sér mikið með það á Selfossi.

Mexico ferðin hans Hlyns var allt öðruvísi,hann var í strembnum, en skemmtilegum skoðanaferðum frá 8 á morgnanna fram að kvöldmat eða lengur alla dagana. Fyrstu dagana voru í þau í Mexico city að skoða arkitektúr og ganga um, svo flugu þau suður til Palenqua, sem er við landamæri Guatemala, þar fóru þau að skoða rústir af gamalli borg, pýramídana sól og mána og mannlífið. Þetta var alveg stórkostleg upplifun og gaman að Hlynur hafði tækifæri til að fara með.

Hvað er svo að gerast í Köben

Ívar og Erla Maríaeru búin að fá íbúð á Norrebro til næstu tveggja ára og eru að flytja inn um þessar mundir. Ég hjálpaði Ívari að flytja sitt dót um síðustu helgi, bræður hans segja bara AFTUR? Þegar þeir vita að Ívar er að flytja, en þetta er í fimmta sinn sem hann flytur síðan hann kom til Köben, en þetta er nú lítið mál þar sem það er ekki heil búslóð með í hvert sinn. Íbúðin sem þau fengu er bara 300 m frá Cafe Lyst þar sem Ívar vinnur og um það bil kílómetra frá Laundremat cafe þar sem Erla María vinnur. Þau eru auk þess að fara til Parísar í nokkra daga núna um miðjan apríl, þannig að það er líf og fjör hjá þeim. Þau vinna mikið og eru bæði að vinna um helgar á skemmtistaðnum Joline. Þau eru voðalega dugleg og flott saman.

Björgvin Franzer byrjaður í greiningarferli á Glostup Hospital og verður þar í skóla næstu 6-8 vikurnar. Fyrsta vikan gekk svakalega vel og hann stökk frammúr rúminu í diskósveiflu á hverjum morgni. Hann er sóttur á morgnanna um 6:45 og svo eru fleiri börn sótt á leiðinni í skólann. Svo er hann keyrður í SFO-ið í skólanum, þar sem hann hittir bekkjarfélagana og krakkana í skólanum. Hann er í miklum fóboltaham þessa dagana og spilar fótbolta frá morgni til kvölds og horfir á leikina í Champions League, svona þegar það er frí daginn eftir, því þeir eru vanalega ekki búnir fyrr en um 11 á kvöldin. Barcelona er hans uppáhaldslið og Messi auðvitað GOÐIÐ.

Pétur Steinner voðalega tannlaus þessa dagana, en það vantar þrjár tennur í efri gómin á honum. Hann er að stækka og þrekna aðeins, kominn með breiðar axlir og loksins skriðinn yfir 20 kílóin. Hann er alltaf jafn mikil kelidúkka og knúsar okkur pabba sinn alla nóttina (eða svona frá miðnætti). Hann er mikið að æfa sig á stöfunum og alltaf þegar hann biður um eitthvað segir hann mig langar í B...B...Ba eða ég vil fara í L...L...Le, sem er þá byrjunin á Banana og Legó.

Við gömlu hjökkumst bara í okkar fari, ég er reyndar komin með nýtt hlutverk í GoPro sem ég segi ykkur frá síðar og kem líklega til Íslands aftur í maí út af vinnunni. Ég hef aldrei spilað tennis, en er samt með þennan fína tennisolnboga sem ég veit ekkert hvað ég á að gera við – ef þið eigið góð ráð, þá væri það vel þegið.   Það er brjálað að gera hjá Hlyni í Hótel Danglaterre verkefninu og hann er með skrifstofuna sína í hótelinu sjálfu á Kongens Nytorv þessar vikurnar. Hann er alltaf að fjallahjólast (er til dæmis með Pétur Stein í ferð núna) og ætlar að keppa í 12 tíma fjallahjólakeppni í lok apríl í þessum   mánuði.

Þetta er nú fínt í bili, ég kem með eitthvað krassandi í næsta bloggi.

Uppáhalds kúrið

Ég fékk gamlan gest í heimsókn í síðustu viku, leiðinlegan gest sem kemur alltaf óboðin og skilur ekki að ég vill ekkert með hann hafa. Þessi gestur kom fyrst í heimsókn fyrir um það bil 35 árum síðan, eða árið 1977 þegar ég var átta ára gömul. Þetta er einmitt óvinur minnMÍGRENI, sem er allt of tíður gestur og mætti alveg sleppa þessum heimsóknum og finna sér eitthvað annað að gera. Mér finnst ég búin að prófa allar mögulegar og ómögulegar aðferðir til að dragar úr eða losna við þennan óboðna gest, það er of langur listi til að fara út í það hérna.

Nema hvað ég gafst upp á þriðjudaginn og fór uppí rúm með mígreninu kl. sjö um kvöldið, var þá búin að taka inn ódýru og dýru töflurnar og ekkert virkaði. Um klukkan átta um kvöldið, var kominn háttatími fyrir Pésa og Björgvin ogþá læddist Pétur Steinn inn til mín, skreið undir sængina, ískaldur og lagðist hljóðlega við hliðina á mér og hélt utan um mig.Þetta var eitthvað svo notalegt í öllum hausverknum og þegar ég rumskaði nokkrum sinnum þessa nótt, gat ég alltaf hugsað um þetta andartak og brosað út í annað.

Ég á einmitt svona uppáhalds kúr líka með Ívari og Björgvin Franzþegar þeir voru litlir. Eitt sinn þegar Ívar var lítill og ég var ofurábyrg, ung mamma (og stundum þreytt) þá komum við Ívar heim úr leikskóla og vinnu seinni partinn og ég átti að fara að þjálfa 3fl kvenna í handbolta kl. 17:30, útiæfing í Sundhöll Selfoss árið 1991. Við Ívar skriðum upp í rúm, ég ætlaði aðeins að hvíla mig, lagðist á bakið og hann lagðist ofan á magann á mér. Klukkutíma seinna vakna ég við að síminn hringir, ég hentist á fætur (rúllaði fyrst Ívari af bumbunni á mér), vissi ekkert hvaða dagur var, hvað klukkan var eða almennt hvað var að gerast. Þá var þetta ein af stelpunum í 3fl að hringja frá Sundhöll Selfoss, ég var orðin hálftíma of sein. Ég man nú ekki hver skilaboðin frá þjálfaranum voru að þessu sinni, en líklega hef ég sagt þeim að hlaupa góðan hring of fara svo bara í sund.Svo skreið ég bara aftur uppí rúm og gat bara ekki séð eftir því að klúðra þessari æfingu, því við Ívar þurftum svo á þessu kúri að halda.

Ég á nokkur uppáhaldskúr með Björgvin Franz,en áður en ég átti hann, átti ég vonlausan draum um að geta verið með nýja barnið mitt á brjósti í marga mánuði (helst í eitt ár) og komið þannig í veg fyrir ofnæmi (sem er mikið í hans fjölskyldu) og bara verið "alvöru" mamma sem þyrfti ekki að gefa barninu sínu pela eins og aumingi.Þetta gekk að sjálfsögðu ekki upp og sólarhring eftir að Björgvin Franz fæddist var hann búinn að fá aukamjólk allur gulur og organdi af hungri. Þetta hélt svo bara áfram, ég hélt skipulagða dagbók yfir þá millilítra sem hann fékk aukalega í zontu næstu vikurnar og var hrikalega glöð þegar hann þurfti kannski bara 20 ml viðbót - meira ruglið. Svo kom að því þegar Björgvin Franz var að verða 5 mánaða að hann vildi ekki sjá þessar mjólkurlausu túttur, vildi bara pela og mikið af honum. En alltaf þegar hann vaknaði eftir útilúrinn á daginn á þessu tímabili, þá laumaði ég mér með hann uppí rúm pínu kaldur á kinnunum og þreyttur, samþykkti hann að drekka mömmumjólk. Þetta voru nokkur uppáhaldskúrin okkar,því mér fannst ég vera að gera svo ægilega gott fyrir hann og auðvitað ekki síður fyrir mig með þessu brjóstagjafaævintýri.

Sushi og fótbolta æfing

Við fjölskyldan gerðum sushi í fyrsta sinn um helgina, en Hlynur fékk sushi kit og sushi bók/dvd disk í afmælisgjöf. Þetta var allt saman prófað og strákarnir voru virkir þátttakendur í hrísgrjónahnoði og framleiðslu. Þetta tókst megavel og það besta var að Björgvin naut þess í fyrsta sinn að borða sushi, en hingað til hefur hann rétt náð að pína ofan í sig einn bita (en hann langaði svo mikið að finnast þetta gott, þar sem Pétri fannst sushi gott). Þetta verður prófað aftur.

Í morgun fórum við öll saman úr húsi rétt fyrir klukkan níu, en Björgvin Franz var boðið að vera með í aukaæfingu, þar sem þjálfarar frá B1973 voru á þjálfaranámskeiði og nokkrum drengum var boðið að vera með. Það var létt snjólag yfir öllu og snjókoma, þegar æfingin var byrjuð hjá Björgvin, skutlaði ég Hlyni í Héraskóg á hjólaæfingu. Svo náði ég að sjá restina af æfingunni í skíðagalla með frosnar tær. Björgvin er stundum að missa sig úr keppnisskapi, það skiptir engu máli hvort það eru tveir og tveir saman í kapphlaupi, eða lið á móti liði. Hann er alltaf að reynan að vinna heimsmeistarakeppnina og hópur þjálfara glotti nú ansi oft þegar hann var að missa sig úr æsingi.

Tak for denne gang og munið nú að njóta þess að kúra saman :)

Hvað kostar pissið þitt?

Til allrar óhamingju fyrir lyfja- og vítamínframleiðendur heimsins, eru æ fleiri rannsóknir sem benda til þess að ofneysla og jafnvel eðlileg neysla vítamína sé skaðleg fyrir úrvinnslukerfi líkamans og álag á líffæri eins og nýru og lifur. Menn eru ekki á einu máli um hvort að til dæmis neysla vatnsleysanlegra vítamína sé í lagi í óhófi, þar sem við pissum þeim bara jafnóðum. Sumar rannsóknir benda hins vegar til þess að ofneysla c-vítamíns geti valdið nýrnasteinum og sé ekki holl fyrir nýrun.

Svona áður en þið lesið lengra þá langar mig að geta þess að ég hef um það bil ekkert vit á vítamínneyslu og úða oft í mig alls konar vítamínum til þess að sjá hvort ég verði ekki hressari, kátari og krúttlegri. Ég hef meira að segja gerst áskrifandi að vítamínum á netinu (var að segja þeim upp í dag), nú svo hef ég prófað að taka magnesíum, króm og fullt af öðrum steinefnum til að koma í veg fyrir sykur og súkkulaði löngun - get alveg lofað því að það VIRKAR EKKI SHIT. Það eina sem ég hef tröllatrú á og tek alltaf er lýsi og omega-3. Ég er mjög oft á svona vítamínkúrum, sem heita "klára gömul vítamín" sem ég hef keytp í einhverju átakinu. Nú svo hef ég keypt eplaedikshylki, engiferhylki og ýmislegt fleira sem rykfellur og rennur út í skápunum hjá mér. Sum þessara bætiefna hafa átt að töfra fram aukna brennslu, styrkja ónæmiskerfið, lækna mígreni og allt þar á milli. Ég hef líka keypt eitthvað sem heitir Bio-Drain, sem átti að losa mann við auka vökva og gefa góðan kúk....en einhvern vegin hef ég ekki séð neina afgerandi breytingu. Ég er ennþá +5 kg og helsta aukabrennslan við inntöku þessara lyfja hefur verið þær kaloríur sem hafa farið í að opna krukkuna og sækja sér glas af vatni. Þessi vítamín reyna líka stundum að brjóta sér leið í gegnum húðina á manni, ég hef tekið eftir að ég verð oft slæm í húðinni ef ég er að úða í mig einhverjum töfravítamínum, þau hreinlega reyna að finna einhverja leið út úr líkamanum. Sumar vinkonur mínar hafa tekið inn kúka-magnesíum, en það er víst eitthvað afbrigð af magnesíum sem gefur sleipan og stöðugan skít og þegar þú byrjar að nota þetta kúka-magnesíum er víst voða erfitt að hætta.

Hér í Danmörku var gerð ítarleg rannsókn á gagnsemi vítamína, þar sem fram kemur að neysla vítamína (í öðru formi en fæðunni) minnk lífslíkurnar. Það auki til dæmis æðakölkun og að ofneysla á A-vítamíni minnki lífslíkurnar um 16%. Þetta er dálítð magnað og í tilefni af þessu ætla ég að prófa að hætta að taka öll vítamín, leyfi afgangsvítamínunum í skápnum að rykfalla og athuga hvort ég verði ekki bara alveg jafn hress, kát og krúttleg án vítamína.  Ég má nú heldur alls ekki við meiri æðakölkun og æðahnútum. Hér getið þið séð þessa rannsókn:http://ing.dk/artikel/75497-rigshospitalet-vitamin-piller-oeger-doedeligheden

Já, ég ætla að pissa ódýru pissi næstu árin og vera með dúnmjúkar og fjaðurmagnaðar æðar.

Þorrablótsferð til Horsens

Við fjölskyldan lögðum land undir fót á föstudagnn og ókum sem leið lá til Horsens. Leiðin tók nú á sig smá sveigju þegar einhver skrambans skrúfa, sem heldur einhverri reim sem knýr altanitorinn og vökvastýrið, brotnað og skaust eitthvað út í loftið á E20 hraðbrautinni. Við vorum svo heppin að það kom aðrein út af hraðbrautinni mjög fljótlega eftir að þetta gerðist og Hlynur vöðvastýrði bílnum þangað. Svo skellti hann sér í húfu og hanska og út að kíkja á vélina, við mæðginin héngum bara í bílnum enda 12 stiga frost og okkur varð hreinlega skítkalt bara af því að horfa á Hlyn þarna úti. Hann snillaðist við að finna mótstykkið af þessari skrúfu (ef ég skil þetta rétt) og gat svo nottað svona plast "strappara" til að festa þetta einhvern vegin, þannig að við gáum keyrt á verkstæði í Slagelse í 5km fjarlægð. Þar fengum við þvílíkt góðar móttökur og þeir gerðu við þetta á hálftíma og létu okkur greiða 120 kr fyrir. Snilldar redding og við gátum haldið áfram leið okkar eftir klukkutíma töf. Það langbesta við allar þessar hremmingar var eiginlega að ég þurfti ekki að gera NEITT nema prjóna og reyna að halda á okkur mæðginum hita, það gerði ég meðal annars með því að neita að opna fyrir Hlyn þegar hann ætlaði eitthvað að tala við okkur, opnaði bara pínkulitla rifu og henti til hans nikótíntyggjói....hahahaha

Við byrjuðum á Því að fara með Björgvin Franz til Magnusar besta vinar síns í Horsens og þar var hann alla helgina í góðu yfrlæti. En Helle mamma hans Magnusar er næst-besta mamma í heimi að hans sögn. Hún kann líka á svona stráka eins og Björgvin Franz, því bróðir hans Magnusar er með ADHD og þeir eru stundum með ansi svipaða takta. Helle var líka að útskrifast sem pædagog og skrifaði lokaverkefnið sitt um ADHD, auk þess sem hún gerði fleiri verkefni sem tengjast ADHD. Björgvin Franz fór með þeim í bíó og hundurinn Donna svaf að sjálfsögðu á milli hans og Magnusar alla helgina. Á sunnudeginum voru þau svo úti að viðra hundinn þegar tvö dádýr komu til þeirra, þetta var svaka ævintýri því Björgvin var með Donnu í bandi og hún hljóp náttúrulega á eftir dýrunum.

Við hin fórum beint í kínamat hjá Helgu Fanney og Rúnari ásamt Elísabetu, Herði og dætrum. Kósý kvöld þar sem Pési naut sín að leika við Hilmi Snæ og hundinn Coco Armani. Á laugardeginum skellti ég mér í ræktina með Önnu og fór svo í klippingu og litun hjá Guðrúnu. Hlynur og Pési fóru á handboltaleik hjá Bertu á meðan. Við lögðum svo af stað á blótið um 5-leytið, fengum fordrykk hjá Ólöfu og Jóni. Þorrablótið var ekkert smá vel heppnað, geggjaður matur, frábær veislustjórnun og hljómsveit sem hélt mér á dansgólfinu nánast allt kvöldið. Allt gekk síðan glymrandi á leiðinni heim og við gátum því sparað plast strapparana þar til síðar.

Framundan er vetrarfrí hér í Danmörku, en við fjölskyldan förum nú ekki í skíðafrí þetta árið. Ætlum að spara fyrir heimsreisu og öðrum nauðsynjum. Látum þetta duga í bili.

Tærar pissukveðjur...og muna að dúmpa stelpur!

Lísa.

Hver er þín saga?

Ég er ein af "innflytjendunum" í Danmörku, og á hverjum degi hitti ég áhugavert fólk, foreldra, nemendur og aðra sem eru líka innflytjendur. Þeir eru bara ekki allir svo heppnir að hafa komið til Danmerkur sjálfviljugir, svona bara til að prófa eitthvað nýtt, læra eða vinna. Mjör margir hafa komið hingað nauðugir út af erfiðum aðstæðum í sínu heimalandi og hafa upplifað erfiða tíma áður en þeir fluttu hingað. Fjölskyldan þeirra hefur jafnvel verið klofin í sundur og býr að hluta til hér. Mig langar að segja ykkur frá stuttum samtölum sem ég átti á fótboltavellinum og í skólanum í síðustu viku.

Pabbi hans Hassans

Bekkjarbróðir og einn besti vinur hans Björgvins Franz er frá Sómalíu. Hann hefur oft komið heim til okkar að leika og Björgvin hefur oft farið heim til hans. Hann á einn bróður sem er 1 1/2 ári eldri en hann og foreldrar hans eru voðalega fín. Hassan er mjög góður í fótbolta, en byrjaði þó ekki að æfa fyrr en í síðustu viku. Við höfðum þó tekið hann með tvisvar á æfingu síðasta vetur og hvatt foreldra hans til að koma með hann á æfingar, því hann langði mikið að vera með. En nú er hann byrjaður og bróðir hans líka og þeir hreinlega ljóma af ánægju, búnir að fá skó og legghlífar og á hverjum morgni þegar ég kem með strákana í skólann, þá eru þeir úti að leika í fótbolta. Ég átti langt spjall við pabba þeirra á síðustu æfingu sem fékk svolítið á mig.

Hassan var búinn að segja mér að þau væru að fara til Sómalíu næsta sumar, þegar ég spurði pabba hans út í þetta, sagði hann mér að þau væru að fara til Keníu, því hann gæti aldrei farið aftur til Sómalíu, því þá yrði hann drepinn. Svo sagði hann mér að hann og tveir bræður hans hefðu verið þjálfaðir til að vera "barnahermenn" af stjórnvöldum í Sómalíu, þegar þeir vöru börn. Fengu herklæði, lærðu að skjóta og voru í þjálfun í hálft ár til að þjóna ríkisstjórninni, þar sem það fengust engir hermenn til að vinna þessi verk. Fyrst sagði hann að þetta hefði verið voða upphefð og þeir hefðu haldið að þetta væri það eina rétta. Foreldrar þeirra vissu ekkert um þetta í byrjun. Svo féll ríkisstjórnin og það mynduðust alls konar gengi og klíkur. Elsti bróðir hans var drepinn á þessu tímabili, aðeins 17 ára gamall, en þá var hann sjálfur 15 ára og hinn bróðir hans 16 ára. Þeir ákváðu þá í samráði við mömmu sinni að flýja til Kenýu í skjóli nætur og leita hælis, því annars myndu þeir líka verða drepnir.

Þetta var svakalegt ferðalag og þeir gengu á milli sendiráða til að reyna að fá landvistarleyfi einhver staðar. Pabbi Hassans fékk loksins eftir marga mánuði hæli í Danmörku, þar sem hann fékk fósturforeldra sem hjálpuðu honum að koma undir sig fótunum. Hann kunni hvorki stakt orð í ensku eða dönsku svo þetta var heilmikið mál. Bróðir hans fékk svo ári síðar landvistarleyfi í Englandi. Þeir geta aldrei aftur farið til Sómalíu og þessi lífsreynsla var alveg hræðileg fyrir þá og alla fjölskylduna. Mamma þeirra var efnuð og rak margar verslanir í Sómalíu, hún býr núna í Keníu og í fyrsta sinn í 10 ár eru þau á leiðinni að heimsækja hana í sumar. Já, ég var nú hálf agndofa eftir þessa sögu.

Mamman frá Makedóníu og samnemandinn frá Afganistan

Svo var þaðmamman frá Makedóníusem ég hitti líka á fótboltaæfingu. Ég vissi eitthvað svo lítið um Makedóníu, svo ég spurði hana aðeins um landið. Þá kom bara svakaleg saga, um allt Balkanskagastríðið, hennar fjölskylda flúði á sínum tíma til Kosovo, margir sem hún þekkti voru drepnir og nokkrir komu hingað sem flóttamenn, já...ég var bara í hálfgerðu sjokki. Daginn eftir fór ég í dönskuskólann, en þar er auðvitað samansafn af innflytjendum. Þar fór einstelpa frá Afganistanað segja mér að hún og systir hennar hefðu fengið landvistarleyfi í Danmörku þegar stríðið skall á, en bræður hennar voru orðnir 18 ára og þeir þurftu að flytja til Rúmeníu, svo fjölskyldan hefur ekki verið saman síðan stríðið brast á árið 2001. Svona eru endalausar sögur af fólki sem getur ekki búið í eigin landi út af hörmungum og stríði, fjármálakreppan verður aðeins minna vandamál þegar maður er búinn að heyra þessar sögur og maður getur prísað sig sælan að geta farið til Íslands reglulega og jafnvel flutt svona þegar byggingargeirinn fer að taka við sér.

Svo að öðru...

Björgvin Franz er orðinn 8 ára gamall, hann var auðvitað vakinn með hefðbundnum hætti með afmælisgjöfum og hygge. Svo fórum við með hann í viðtal vegna greiningarferlisins og beint á eftir með muffins í skólann handa öllum krökkunum í bekknum. Að þessu loknu sóttum við strákana í bekknum (13 talsins) klukkan tvö og hér var haldin mikil veisla. Þetta gekk allt ljómandi vel, það var leikið í löggu og bófa, spilað og borðað, það var nú samt voða fínt þegar klukkan varð fimm og allir fóru heim. Þá gátu strákarnir leikið með dótið og slakað aðeins á. Hann fékk voðalega fínar gjafir, en vill helst alltaf skipta öllu, því honum finnst svo gaman að fara í búðina og velja sjálfur. En hann fékk takkaskó, tvo tölvuleiki, legó, pening og fullt af alls konar smágjöfum frá strákunum í bekknum sínum. Pétur Steinn var ekkert afbrýðissamur, en var þó voðalega glaður að fá legopakka og eitthvað smálegt morguninn sem afmælið var haldið.

Pétur Steinn er með alveg nýja gerð af sögum af alls konar sem gerist í skólanum. Hann vaknaði eitt kvöldið um miðnætti og var svo svakalega þyrstur, þegar hann var búin að drekka vantsglas og ég sagði, vá hvað þú varst þyrstur, sagði hann "já, en mamma það var ein stelpa í 2.c. sem var miklu þyrstari en ég, hún drakk 5 lítra af vatni í einu" svo kom þessi saga líka þegar hann var að greiða mér eitthvað kvöldið "mamma þar er ein stelpa í 1.c. som kan slet ikke lave fletninger (fléttur), heller ikke hendes søster, heller ikke hendes far og heller ikke hendes mor" núnú..."ja de kan ikke engang lave en rottehale (tígó)" svo heldur hann bara áfram "veistu hvað, þegar Elva Lind var á Ítalíu var hún að synda síðasta daginn og þá komu fjórir háklarar að elta hana" hmmmm "já, og hún súsaði bara í burtu og sparkaði í augað á einum þeirra" nei, Pétur ertu nú ekki aðeins að ýkja?? Tjaaa það gæti verið, en hún sagði þetta einhvern vegin svona.

Jæja krúttin mín, þá er komin uppfærsla og ég er farin að elda súpu eða einhvern annan viðbjóð sem inniheldur 0-kaloríur og fullt af gleðilegum fréttum.

Breyttir tímar

Mér finnst ekki svo langt síðan strákarnir okkar vöknuðu klukkan sex hvern morgun og um helgar skiftumst við Hlynur á að fara með þeim fram, gefa þeimað borða og hafa ofan af þeim fram til klukkan 9, þá var hitt foreldrið vakið og kominn tími til að fá sér morgunmat númer tvö og drífa strákana út að fá útrás. Mjög oft vorum við einu foreldrarnir í Horsens sem vorum komin út að leika á þessum tíma dags, þá var tími skúteranna, þar sem strákarnir reykspóluðu á rauðu skúterunum um hverfið. Svo þegar þeir urðu eldri tóku hjólin við og þá var hægt að hjóla í torfærubrautinni í Mosanum. Oft voru þessir morgnar ansi lengi að líða og maður þurfti að vera með alls konar dagskrá tilbúna, lita, leira, dansa, búa til teppahús, byggja turna og brjóta og svo framvegis. Svo kom tímabil þar sem þeir gátu báðir horft á barnatíma, en þó ekki nema að annað okkar sæti á milli þeirra, því annars entust þeir ekki í korter áður en þeir fóru að slást.

Stundum tekur maður ekki eftir breytingum, þegar daglegt amstur er í hámarki. Það er ekki langt síðan við gátum hætta að fara framúr með stráknum á morgnana, það gerðist í haust. Þá fóru þeir allt í einu að geta farið sjálfir fram um helgar og horft á sjónvarp eða spilað Playstation í 1-2 tíma þar til þeir eru svangir og þá er tími fyrir okkur að fara fram. Björgvin Franz vaknar alltaf snemma, í síðasta lagi klukkan sjö, en Pétur Steinn sefur oft klukkutíma lengur (alltaf á milli okkar foreldranna). Þetta er rosalegur munur og mér finnst ég alveg þurfa á því að halda að sofa til klukkan níu um helgar, en það er líka alveg nóg – maður vill nú ekki missa af deginum. Morgunstund gefur – jú – gull í mund.

Strákaskýrsla

Pétur Steinn er hálfnaður með sitt fyrsta ár í skólanum, 0-bekkur er svona hálfgerð blanda af leikskóla og skóla. Börnin fá mikinn tíma til að leika og fara í ferðir, en þau læra líka stafina, tölustafina og syngja svakalega mikið. Félagslegi þátturinn er í fyrirrúmi, því hér í Danmörku er lögð ofuráhersla á að börnunum líði vel í skólanum, því ef þeim líður vel þá geta þau lært. Pétur Steinn stendur sig mjög vel og finnst alltaf gaman í skólanum, hann er einn af þeim yngstu og minnstu í bekknum. Hann hegðar sér vel, fer eftir reglunum og er duglegur að taka þátt. Ég fékk að vera með bekknum einn morgun í janúar og það var mjög skemmtilegt. Pétur Steinn var búin að bíða lengi eftir þessu, spurði mig næstum á hverjum morgni ”ætlarðu að vera lengur núna?” Hann er voðalegur mömmustrákur og ég hélt hreinlega að hann ætlaði aftur innímig þegar við fórum í hópmorgunsöng með öllum hinum 0-bekkjunum og ég sat með honum á gólfinu. Svo varð hann rauður um augun og fékk kökk í hálsinn þegar ég þurfti að fara og ég þurfti að gefa honum auka hálftíma þar til hann var tilbúinn að sleppa mér.

Sögurnar hans eru búnar að breytast, nú kemur hann alltaf heim úr skólanum og segir ”mamma veistu hvað, það er einhver í skólanum segir að 3 + 3 eru 8” eða ”veistu hvað, það er einhver í skólanum sem segir að kók sé hollt”eða ”mamma veistu hvað, það er einhver í 2.c. sem veit ekki hvað 10 gang 10 er”núnú, en veist þú það? ”já það eru 100” Hann er örfhentur og á það til að skrifa afturábak og les til dæmis tölurnar aftur á bak 41, getur því auðveldlega orðið 14 og öfugt. Hann á fullt af vini í bekknum og hefur bæði verið boðinn heim til þeirra og við höfum boðið nokkrum þeirra hingað í heimsókn. Hann æfir sund á hverjum laugardegi og brillerar þar með krökkum sem eru 1-2 árum eldri en hann.

Það gengur betur hjá Björgvin Franz eftir því sem liðið hefur á veturinn, en í byrjun vetrar leist okkur ekker á blikuna þegar tölvupóstum og símhringingum ringdi inn vegna ýmissa vandmála. En sem betur fer vorum við ekki einu foreldrarnir sem fengum slíkar hringingar og þeim hefur fækkað eftir því sem liðið hefur á veturinn. Þetta var erfið byrjun á vetrinum hjá bekknum, en nú var líka skólinn að byrja fyrir alvöru, enginn leiktími og bekkurinn átti erfitt með að aðlagast því. Það eru átta börn með markmiðsmöppu í bekknum, þar sem þau eru að vinna með ýmis hegðunarvandamál. Björgvin Franz er einn af þeim og við erum búin að vera með hann í fjölskylduskóla einn dag á viku síðan í fyrra vor. Þar sem hann er fyrst og fremst að læra að hlusta og hlýða, einbeita sér, trufla ekki aðra og láta aðra ekki trufla sig. Læra að taka þátt í félagslegum athöfnum og leikjum o.s.frv. Þetta hefur hjálpað okkur heilan helling og það er gott að vera með skýr markmið að vinna með, þar sem hann getur fengið stig frá 1-4 eftir því hversu vel honum gengur. Hann er útskrifaðist úr fjölskyduskólanum fyrir jól, en nú tekur við ”skólagrúbba” sem samanstendur af fjórum börnum og foreldrum þeirra. Börnin hittast á hverjum degi eftir skóla í 5 mínútur þar sem farið er yfri markmiðin þeirra og á fimmtudögum klukkan fjögur hittast þau ásamt foreldrum og þá er farið yfir stöðuna.

Björgvin Franz brillerar í stærðfræði og finnst hún skemmtileg, hann teiknar líka svakalega vel og öðruvísi, hann á hins vegar erfitt með að einbeita sér í dönsku og þegar kemur að lestrarhlutanum. Hann fær stuðningskennslu í dönsku ásamt hinum íslensku börnunum í bekknum einu sinni í viku. Hann er ekki orðinn læs og á oft erfitt með að einbeita sér að lestrinum. Hann fór í lestrarpróf í desember og í framhaldi af því eru hann og þrjú önnur bökk í bekknum að fara í 12 vikna lestarnámskeið, þar sem þau eru tekin út úr bekknum 3x í viku og fá auka aðstoð. Auk þess eigum við að lesa með honum 15-20 mínútur á dag (sem við gerum reyndar líka núna), en með þessu verður þetta markvissara. Hann á líka oft erfitt með að taka þátt í félagslegum athöfnum í skólanum og síðan hann byrjaði í skólanum hefur hann eiginlega alltaf verið í straffi í annarri hverri bekkjarferð, þar sem hann nær ekki að fara eftir reglunum í svona ferðum. Björgvin Franz er sem betur fer sjarmatröll, stekastur í bekknum og bestur í fótbolta, sem er mjög gott fyrir sjálfstraustið hjá honum, sem er stundum svolítið brotið þegar illa gengur í skólanum.

Það er hellings vinna að vera með barn með sérþarfir og í raun höfum við alltaf þurft að setja markmið og gera umbunakerfi fyrir daglegar athafnir hér heima til að ná árangri. Við erum búin að fara fullt af aukafundum í skólanum út af Björgvin Franz til að reyna að finna úrlausnir og í framhaldi af atviki sem kom upp í haust, þar sem hann henti stein í hausin á strák í bekknum, fékk ég nóg og óskaði eftir úrræðum í skólanum. Þá var kallað til fundar með kennurum, félagsfræðingi, sálfræðingi og skólastjóra. Niðurstaðan var sú að hann færi í greiningu til að kanna hvort hann sé með ADHD og förum við á fyrsta fundinn hjá barna- og unglingageðdeilinni á 8 ára afmælisdaginn hans, 23. janúar. Það er algjörlega nauðsynlegt fyrir okkur öll að vita hvort hann sé með ADHD og við tökum bara á því þegar að því kemur – óvissan er alltaf erfið, svo það verður alltaf léttir að vita niðurstöðurnar.

Það gengur svo á ýmsu milli þeirra bræðra, svona eins og hjá öðrum systkinum, þeir elska hvorn annan ROSALEGA MIKIÐ eina mínútuna en HATA hvorn annan þá næstu . Þeir hafa mikla þörf fyrir að hnoðast í hvor öðrum, eins og litlir hvolpar og núna er aðal leikurinn að leika NAUT (tyr) þar sem þeir eru í hálfgerðu nauta ati í rúminu. Þetta kemur í veg fyrir slagsmál og þeir losna við þessa hnoð-þörf. Þeir eru samt oftast bestir í sitt hvoru lagi og eiga erfitt með að leika sér saman, það endar alltaf í hávaðarifrildi korteri seinni, nema annað hvort okkar sé með í leiknum. Því reynum við oft að skipta okkur upp um helgar og leyfa þeim að njóta sín í sitt hvoru lagi.

Ívar og Erla María tóku vinnumaraþon í desember og sérstaklega um jólin, þar sem flestir starfmenn bæði á Joline og Café Lyst eru íslenskir og margir fóru til Íslands í jólafrí. Þau unnu því myrkrana á milli og við fengum lítið að sjá þau um jólin. Erla María er bæði að vinna á Joline og Laundremat, svo þau vinna saman á Joline sem er skemmtistaður um helgar, en fasta vinnan þeirra er svo í kaffihúsabransanum. Þau eiga því sjaldan eða aldrei helgarfrí, en stundum frídadaga í miðri viku.

Það er búið að vera mikið að gera hjá Hlyn undanfarna mánuði í vinnunni. Hann er í hóp sem sér um endurbyggingu á D’anglaterre hótelinu í miðbænum. Hann fer oftast út um sjöleytið á morgnanna og kemur heim sjö á kvöldin. Svo hjólar hann í Héraskógi á hverjum sunnudegi með hjólahópnum sínum. Hann er búinn að kaupa sér nýtt fjallahjól, sem kostaði ekki nema 300 þúsund íslenskar, svo nú er hitt til sölu á 450 þúsund – vill einhver kaupa?

Ég sjálf reyni að standa mig eftir bestu getu í vinnu, skóla, uppeldis- og heimilisstörfum og gengur svona upp og ofan, en ég er alltaf að gera mitt besta J Ræktin hefur aðeins setið á hakanum þennan veturinn, en þó tussast ég í ræktina 1-3 í viku. Mig vantar algjörlega félagsskap í ræktinni og hlakka til þegar Halla verður búin að jafna sig eftir barneignina og getur komið með mér.

J ólin í Danmörku sjötta árið í röð

Við héldum jólin í Danmörku þetta árið eins og síðustu fimm ár. Að þessu sinni komu Eygló amma og Denni afi til okkar og voru hjá okkur fram til 30. desember. Það var yndislegt veður hér, um 10 stiga hiti og snjólaust, meðan snjónum kyngdi niður á Íslandi. Ívar og Erla María voru að vinna næstum öll jólin, en náðu að koma til okkar í möndlugraut í hádegin á aðfangadag og mamma hennar Erlu Maríu kom með. Pétur Steinn var svo heppinn að fá möndlugjöfina að þessu sinni, en það var bingó og íslenskt nammi. Við breyttum út af hefðinni þessi jól og höfðum appelsínuönd á aðfangdaga í staðinn fyrir svínahamborgarahrygg, hún heppnaðist svona glymrandi vel að líklega erum við komin með nýja jólahefð. Þetta voru legójólin miklu, því strákarnir fengu marga skemmtilega legópakka, svo fengu þeir líka bækur, náttföt, boxpúða og hanska, vettlinga, sokka og fleira. Það var eðilega mikill æsingur í gangi og erfitt að bíða eftir því að dagurinn liði.

Þá er þessum langa pistli lokið og ég þakka þeim sem nenntu að lesa.