Við heitum Minna Kristín og Lilja Karlotta
og erum yndislegar systur


Um mig:
Ég kom í heiminn laugardaginn 28. maí, þrem dögum á undan áætlun. Mér lá nú samt ekkert voðalega á eftir að mamma missti vatnið, sem voru nokkrir lítrar að henni fannst og líka sjúkraflutningamönnunum sem keyrðu hana á sjúkrahúsið, því þegar mamma og pabbi komu á fæðingardeildina fannst engin útvíkkun og kollurinn á mér var ekki genginn niður. Þannig að mamma þurfti að liggja í rúminu frá því hálf tvö þegar við komum á FSA og til 8 um morguninn þegar ég nennti loksins að koma eitthvað niður í grindina. Hún var með verki á nokkra mínutna millibili allan tíman og fannst frekar erfitt að mega ekki hreyfa sig en þetta gekk samt allt ágætlega.
Klukkan 9 kom svo Helga frænka fljúgandi að sunnan til að vera mömmu og pabba innan handar og það var sko heilmikil hjálp í henni. Pabbi greyið var nefnilega orðin frekar þreyttur eftir nóttina, en þegar Helga reddaði honum kaffisopa hresstist hann allur við. Svo í hádeginu var mamma bara komin með 2 í útvíkkun og fannst þetta taka heldur langan tíma, óttaðist hálfpartinn að þetta tæki marga daga ef áfram héldi sem horfði. En þá var henni gefið dripp í æð til að flýta ferlinu, sem var ágætt því þá styttist í komu mína en gerði verkina samt töluvert mikið verri fyrir hana greyið. En það voru allir voða góðir við hana og Team Litlaskinn (pabbi og Helga frænka) voru svo rosalega hjálpleg og góð við okkur mömmu að þetta gekk allt ágætlega. Samt öskraði mamma nú dáltið mikið, Rannveig frænka í Grímsey var í símanum við pabba eitt skiptið þegar mamma byrjaði og pabbi varð hálf að skella á hana til að aðstoða mömmu og hún var víst frekar skelkuð yfir óhljóðunum.
Ég var nú eitthvað öfugsnúin á tímabili og þegar mamma var komin með 6 í útvíkkun, svona um kaffileytið, þá fann ljósmóðirin að ég snéri höfðinu öfugt og þess vegna vildi mamma endilega fara að rembast, en það er náttúrulega alveg bannað fyrr en útvíkkunin er orðin 10. Þá hélt ljósmóðirin að það væri gott að fá mænudeyfingu því það hljálpar okkur krílunum víst við að snúa okkur. Mér leist nú ekki betur á það en svo að áður en svæfingarlæknirinn kom til að stinga mömmu var ég búin að snúa mér og útvíkkunin orðin 9. Mamma fékk því enga deyfingu eða neitt þegar hún átti mig og fannst pabba mamma frekar dugleg, en það er náttúrulega ég sem réði þessu mest öllu og þakkir skyldar.
Svo þegar mamma mátti fara að rembast prófði hún alls konar stellingar og eins og ljósmóðirin orðaði það, vippaði sér til í rúminu hægri vinstri eftir því sem hún var beðin um (pabbi hafði á orði eftir öll herlegheitin að mamma hefði aldrei verið eins hlýðin eins og þessa 17 tíma sem fæðingin mín tók). En alveg í lokin settist hún á fæðingarkollinn, sem er svona eins og klósett og pabbi sat fyrir aftan hana og ljósmóðirin fyrir framan tilbúin að grípa mig. Þannig fæddist ég klukkan 17:19 með hendina á lofti, hún var sko meðfram höfðinu á mér, því mér lá nú á að heilsa fólkinu sem var þarna að taka á móti mér. Ég stóð á orginu frá fyrstu sekúndu en róaðist fljótlega í fanginu á mömmu sem var í fanginu á pabba. Það er voða gott að vera komin í heiminn og þið getið fylgst svona upp og ofan með mér hérna á næstunni.

Það hefur verið beðið lengi eftir mér og óhætt að segja að ég sé óskabarn foreldra minna.
Mamma mín heitir Auður Jónasdóttir og er 25 ára, pabbi minn heitir Óskar Þór Vilhjálmsson og er 30 ára. Við eigum heima á Akureyri í okkar eigin húsi og afi og amma í móðurættina eiga líka heima þar. Svo á ég ömmu í Kópavogi og afa á suðurlandi, þannig að ég er strax rosalega rík þó ég sé ennþá bara lítiðskinn.




Þú ert gestur nr. 16648