Jæja, jæja...alltaf eitthvað nýtt í fréttum

Já síðasta árið hjá mér hefur verið ansi gott. Veikindin voru að mestu búin eftir langa sýklalyfjakúrinn þarna í febrúar. Ég er bara búin að vera tvisvar veikur síðan, einu sinni í haust þegar ég fékk hita og kvefpest einhverja og svo er ég veikur núna, búinn að vera í tvo daga. Þetta er nokkuð gott þykir okkur fjölskyldunni.

Ég hætti hjá Mæju dagmömmu í júnílok þegar við fórum í sumarfrí og byrjaði á Litla drengjakjarna á Hjalla í byrjun ágúst, hjá annari Mæju. Mér líkar mjög vel í leikskólanum og er duglegur og kátur flesta daga. Við erum 5 drengirnir hennar Mæju í hóp og erum hinir mestu mátar. Mér finnst mjög gaman að fara út að leika mér, leira og vera í stóru kubbum (sem eru svona púðakubbar og dýnur). Aðlögunin gekk vel, ég grét eftir mömmu og pabba fyrstu eina og hálfa vikuna og svo var það búið. Þau voru reyndar búin að búa sig undir það að hlusta alltaf á mig skælandi þegar þau færu því að þannig var það alltaf hjá dagmömmunni þó að ég væri svo mjög glaður þar. Maður verður jú að láta vita hver hefur stjórnina!! Já sem sagt í leikskólanum læri ég ansi margt, ég er búinn að læra mjög mikið af lögum sem ég syng hástöfum heima líka, er duglegur að ganga í röð (eða lest eins og það er kallað í mínum leikskóla), ég teikna, leira, mála og allt mögulegt skemmtileg.

Ég er orðin nokkuð vel talandi núna. Það kom svona allt í einu í sumar að orðin hrönnuðust inn og er ég nú kominn með fínan orðaforða og þokkalega skýrmæltur. Ég er t.d. afskaplega kurteins og segi nánast alltaf já takk og nei takk og takk fyrir mig þegar ég er búinn að boðra. Um daginn var mamma að skipta á mér og sagði við mig "viltu svo fara með bleyjuna í ruslið fyrir mig" og þá svaraði ég að bragði "ókilídókilí". Ég var líka einu sinni með pabba í búð og var orðinn eitthvað þyrstur og segi því við pabba "pabbi, viltu kaupa djús, plís!!!? Það koma líka oft frasar eins og "ómægod", "díses kræst", "ojbarasta" og "ógeðslegt". Setningar eins og "heyrðu mamma, hvað er klukkan?", "mamma, á ég að segja þér eitt", "ég er hræddur við ... (getur verið hvað sem er)" og margt fleira skemmtilegt sem mamma man ekki í augnablikinu.

Mamma og pabbi eru alltaf annað slagið að reyna að ná bleyjunni af mér. Það er til sessa á klósettið, venjulegur koppur og koppur sem er n.k. bangsasæti. Það er ekki nokkur lifandi séns að ég setjist á þetta takk kærlega fyrir. Alveg sama hversu oft mér er boðið, hversu fallega eða hvað ég fæ í staðinn....nei og aftur nei þetta er ekki eitthvað fyrir mig! Í seinustu viku var t.d. ákveðið að taka af mér bleyjuna þegar ég kæmi heim úr leikskólanum, sem var gert. Fyrsta daginn pissaði ég þrisvar á mig og neitaði alltaf að pissa í kopp eða klósett og fannst bara ótrúlega sniðugt að vera alltaf að fá nýja brók. Næsta dag var bleyjan tekin og eftir einhvern tíma kem ég hlaupandi og hálf grátandi til mömmu með fætur nánast í kross. Mamma fór með mig inn á bað, settist á gólfið og hóf að bjóða mér að pissa á hina ýmsu staði, WC með eða án setu, venjulegan kopp eða sætiskoppinn. En ég bara vældi yfir þessu og vildi greinilega ekki pissa á mig. Mamma hóf þá að prófa að setjast á þessa stað sjálf til að sýna mér að þetta væri hættulaust en allt kom fyrir ekki. Síðast sem mamma reyndi áður en hún setti á mig bleyjuna aftur (vildi ekki eiga hættu á að ég fengi þvagtregðu) var að bjóða með nammi eða pakka ef ég pissaði á einhvern staðinn. En það var alveg af og frá og eru þau held ég búin að taka koppaþjálfunarpásu á mér í bili.

Ég á tvær frábærar systur sem eru mjög oft duglegar að leika við mig. Eins og er er Arna Rún þolinmóðari við mig og skilur betur þroskamuninn þannig að það eru einna helst árekstrar milli mín og Rakelar sem er samt alls ekki oft. Þær nenna oft að kubba með mér, fara í eltingaleik (við misjafnar undirtektir foreldranna), lita með mér og leyfa mér að vera inni hjá sér þótt að þær séu með vinkonur hjá sér algjörir snillingar. Þeim finnst líka öllum ég vera svo sætur.

En nú eru jólin á næsta leyti og ég búin að segja skóinn út í gluggann nokkru sinnum. Ég er ekki að sýna þessu neitt sérstakann ofuráhuga, hann virðist vera meira hjá systrum mínum sem eru oftast búnar að kíka í skóinn minn á undan mér. Ég er líka með súkkulaðidagatal og finnst foreldrunum alveg með ólíkindum hvað ég læt nægja þessi eini moli á dag án vesens. Ég fór á jólaball um daginn og þá komu jólasveinar sem ég var sko hræddur við, það lá við að ég færi inn í pabba ég var svo smeikur. Ég hef séð nokkra jólapakka og geri engar tilraunir til að opna þá þótt mér finnist gaman að handfjalta þá og segja "Fannar á þennan pakka". Ef ég er svo spurður hvað ég vilji í jólagjöf er svarið "ammæli"!

Þetta er gott og mamman glöð. Kveðjum að sinni

Fannar Berg Skúlason

P.s. vinsælar setningar þessa dagana; "ég á þetta" og "ég skal"

Halló allir. Það hefur nú ýmislegt gerst í lífi mínu síðan síðast eins og búast má við. Ég er byrjaði að labba í byrjun október og get hlaupið núna eins og alvöru hlaupari. Ég er líka duglegur að klifra og geri það óspart, kemst upp á alla stóla og borð og bekki ef því er að skipta. Samt er ég nú ekki mikið að gera það núorðið en vinsælast var auðvitað eldhúsborðið og svo stofuglugginn. Ég komst upp í hann auðveldlega með því að fara upp í sófann og svo í gluggann. Það nýjast hjá mér í klifuræfingunum er glugginn inni í mínu herbergi. Ég get nefnilega farið upp í sófann og þaðan í gluggann og svo tek ég mig til og fikra mig áfram í gluggakistunni og að opnalega faginu, en þar er beint fall niður á gólf ef ég missi jafnvægið og því er fylgst extra vel með mér þegar ég er að leika mér í herberginu mínu núna!

Allar tennurnar eru komnar í bili, augtennurnar komu næstum allar samtímis nú í lok desember og byrjun janúar. Ég er farinn að hafa sterkar skoðanir á því hvað ég vil borða og drekka, en er annars ekki matvandur. Ég dreg foreldra mína að ísskápnum ef ég er svangur og bendi þeim ákveðið á það sem ég vil borða eða drekka þegar þau opna ísskápinn. Mér finnst gos voðalega gott og ávaxtasafi líka en samt er ég mjög duglegur að drekka bæði mjólk og vatn og hef bara alltaf verið ákaflega duglegur að drekka.

En ég er líka byrjaður hjá dagmömmu. Það var í nóvember og þær eru tvær yndælar stúlkur sem hugsa um mig á daginn. Aðlögunin gekk vel og ég er voðalega góður hjá þeim, en ég væli nú samt nánast alltaf þegar ég er skilinn eftir...svona rétt til að reyna að hrekkja mömmu og pabba. En það er búið um leið og þau loka hurðinni. Annars er ég búinn að vera oft lasinn síðan ég byrjaði hjá dagmömmunni. Ég veiktist í lok nóvember og fór á sýklalyf og hef farið á þau tvisvar aftur en aldri náð að vera alveg nógu góður á milli. Ég er alltaf með hor og oft með hita og slappleika. Mamma fór því með mig til barnalæknis í dag til að athuga hvort að ekki væri hægt að finna bót á þessu máli. Hann grunaði strax kinnholusýkingu og sendi mig í röntgen og blóðprufur sem sýndu að hann hafði rétt fyrir sér og líklega er það búið að vera meira og minna síðan í nóvember. Þannig að nú er ég komin á tæplega þriggja vikna sýklalyfjakúr sem vonandi á eftir að ná þessu alveg úr mér og gera mig eldsprækan.

Ég er samt alltaf hress og kátur strákur og ákveðinn með meiru. Ég fer í fýlu og sný mér þá gjarnan út í horn eða upp að vegg og set um alveg dýrðlegan fýlusvip finnst mömmu og pabba. Ég kann auðvitað líka að leggjast í gólfið þegar mig mislíkar og stundum set ég höfuðið í gólfið og stend í fæturnar með rassinn úr í loftið og væli þannig!!

Ég er farinn að ná upp í ljósaslökkvarana og finnst mjög gaman að leika mér í þeim. Ég næ líka í bjöllurnar í stigaganginum. Eitt sinn þegar systur mínar og vinkonurnar voru búnar að vera að hlaupa út og inn eins og stundum er með þær lokuðu þær hurðinni sem annars gleymist ansi oft. Eftir augnablik var bjöllunni hringt og mamma opnaði dyrnar og þar stóð ég...búið að loka mig úti á stigagangi og þá verður maður bara að bjarga sér og hringja eftir aðsotð!! Sjónvarpið fær að finna fyrir mér þar sem ég slekk og kveiki á því ákaflega oft (fer sem betur fer minnkandi) og fjastýringarnar hafa fengið að fljúga ansi oft í gólfið og því dottið mjög oft í sundur og virka eftir því...

Orðaforðinn hefur aukist hjá mér töluvert. Ég sagði alltaf nei með soldið rússneskum framburði (njeh!) en síðan allt í einu kom þetta skýra já. Það entist í smá tíma en síðan hætti ég því og segi því bara nei núna. Reyndar segi ég nei þegar ég meina nei og nei takk oft ef ég meina já! Ég segi líka mamma og pabbi, amma, Adda (sem er Arna Rún-byrjaði á þessu alveg sjálfur einn góðan veðurdag), súpa, allt gott (þegar spurt er "hvað segiru gott"), ulla, (þegar búinn að kúka) ásamt Ásrún, Rakel, Birgitta sem ég segi allt með mínum flotta framburði. Ég er líka aðeins byrjður ða segja dýrahjóðin en eins og er er það bara köttur og hundur sem ég get hermt eftir.

Jólin fóru vel fram og ég stóð mig vel í að láta jólatréð vera. Meira að segja á aðfangadag þegar ég sá það og alla jólapakkana undir því í fyrsta skiptið lét ég eins og ég sæi þetta ekki, sýndi engan áhuga á þessu. En þegar leið og jólin voru nú einhverjar kúlur farnar í ruslið. Ég fékk fullt af fallegum jólagjöfum en var rólegur í að opna þær. Fyrsta gjöfin var stór traktor og ég var mjög hrifinn af honum og vildi bara leika mér að honum í smá stund, þannig að þetta gekk frekar rólega hjá mér. Svo var jólaboð á jóladag hjá Árný og Braga og þar hitti ég fullt af skemmtilegu fólki og spjallaði mikið við afa Olsen sem ég er mjög hrifinn af. Amma kom svo að austan og var með okkur um áramótin og alveg fram í miðjan janúar og þar var alveg frábært að hafa hana hjá okkur.

En við látum nú staðar numið og þið megið endilega skirfa í gestabókina svo að mamma missi ekki móðinn. Það eru svo að koma nýjar myndir á næstu dögum.