Jæja LOKSINS læt ég verða af því að skrifa hérna. Ég er alltaf búin að vera á leiðinni að skrifa okkar sögu um jarðskjálftann hræðilega en hef aldrei komið mér í það. En hér kemur þetta...
JARÐSKJÁLFTINN 29. MAÍ
Ég var heima með börnin eins og venjulega, þetta hafði verið síðasti skóladagurinn hjá Degi Þór og hann hafði farið í smá fjallgöngu fyrir hádegi með bekknum sínum. Það var æðislegt veður og við vorum meira og minna úti eftir hádegi. Einhverra hluta vegna þá fékk ég mér ekki hádegismat þennan daginn þannig að ég fékk mér að borða um tvö leytið og þá vildu börnin auðvitað borða líka þannig að upp úr hálf þrjú vorum við búin að borða og ég fór út að hengja upp þvottinn og börnin fóru að leika sér. Þegar ég var rétt komin út um dyrnar heyri ég einhvern hvin og brak í þvottahúshurðinni og spítnahrúgunni við bílskúrinn á sama tíma(það er langt á milli). Ég hugsaði strax hvort þetta hafi verið jarðskjálfti en fannst það skrítið því ég fann enga hreyfingu á jörðinni. Konan sem býr bak við okkur var líka að hengja upp þvottinn og þegar ég kom bak við húsið spurði hún mig hvort ég hafi fundið jarðskjálftann og svo fórum við að tala um alla skjálftana í Hveragerði eða Hverakippina eins og þeir eru kallaðir. Hún fór svo að rifja upp suðurlandskjálftann árið 2000. Fyrir þá sem hafa ekki komið heim til okkar þá er þvottasnúran bak við bílskúrinn, við hornið á húsinu nær Selfossi. Þar var Jói nýbúinn að smíða stóran og flottan sandkassa en það átti eftir að setja sandinn í þannig að hann var soldið djúpur og bara steinhellur í botninum.
Alexandra tók sig svo til og sullaði drullumalli yfir sig og Natalíu þannig að ég varð að fara inn og skipta um öll föt á þeim og þrífa þær. Svo fórum við aftur út og ég með meiri þvott (var að þvo fyrir helgina;) En Dagur Þór ákvað að vera inni í herbergi að leika sér.
Ég er nú ekki alveg með tímasetningarnar á hreinu en ég stóð bara þarna við snúruna og var að snúa við sokkabuxunum hennar Natalíu, Alexandra sat við hliðiná sandkassanum og var að moka í moldinni og Natalía sat við stéttina sem er á milli bílskúrsins og hússins.
Mjög skyndilega byrjar bara allt að hristast! Þetta var svo yfirgengilegur hristingur og byrjaði svo skyndilega, ekki ein einasta viðvörun, hljóð eða neitt. Ég man að ég hugsaði "NEI ÞETTA ER EKKI AÐ GERAST!". Ég reyndi eins og ég gat að standa í labbirnar og það var virkilega erfitt. Ég sá bara grasið koma í bylgjum upp á móti mér, það var eins og það næði mér skyndilega upp að maga og ég gat ekki gengið því jörðin var bara á fleygiferð undir mér. Ég sá bara grasið, húsið og himininn, allt rann saman í eitt! Ég heyrði Alexöndru og Natalíu gráta en ég sá þær ekki þó ég væri búin að snúa mér í áttina að þeim. Á meðan ég reyndi að komast af stað (tók nokkrar sekúndur held ég) þá hugsaði ég um það hvort ég ætti að fara fyrst til Natalíu eða fyrst til Alexöndru eða jafn vel skylja þær eftir og sækja Dag Þór.....DAGUR ÞÓR! Hann var aleinn í húsinu! Ég heyrði lætin í húsinu, það var allt á fleygiferð, húsið sjálft og allt sem var inní því, ég heyrði allt detta í gólfið og ég heyrði bara brothljóð, það var allt að brotna inní húsinu og barnið mitt var þar inn líka! Ég var svo hrædd um Daginn minn, ég vissi að hann væri dauðhræddur þarna aleinn í öllum látunum og ég vissi ekki hvort hann væri meiddur, hvort eitthvað hefði lent ofan á honum, miðað við þessi læti og þennan kraft þá bjóst ég við hinu versta og það var hræðilegt.
Loksins þegar ég komst af stað (hefur líklega verið í þessum óljósu skilum sem voru milli skjálftanna) Þá stökk ég af stað og kippti Natalíu upp og stökk svo til Alexöndru en hún var komin ofan í sandkassann, jörðin hafði hent henni ofan í. Þær voru báðar grátandi og ég gat ekkert annað sagt en GUÐ MINN GÓÐUR, GUÐ MINN GÓÐUR...DAGUR ÞÓR. Ég stökk af stað með þær undir sitthvorum handleggnum og það var enn allt að hristast. Þegar ég hljóp fram hjá glugganum sem snýr að sandkassanum þá sá ég Dag Þór á ganginum og Guð hvað ég var fegin! Ég kallaði og kallaði á hann til að reyna að láta hann vita að ég væri að koma og svo mættumst við í hurðinni, hann alveg öskrandi og náhvítur í framann. Hann sagði "af hverju þurfti endilega að koma jarðskjálfti, herbergið mitt er í rúst". Ég knúsaði hann og stelpurnar og róaði mig niður fyrst að ég vissi að hann var heill, sem betur fer áttaði ég mig á því að ég þurfti að vera róleg og örugg fyrir þau. Ég flýtti mér langt frá húsinu með þau, fór alveg að hliðinu og sá þá fólk úti á götu. Konan sem býr á móti okkur og ég hef aldrei talað við kom beint til okkar og tók utan um mig og spurði hvort það væri allt í lagi með okkur. Hún var líka alveg í sjokki og sagði að húsið sitt væri í rúst. Hún passaði börnin á meðan ég hljóp inn að sækja símann minn. Ég horfði bara á gólfið og gekk bara á glerbrotum. Ég vissi hvar síminn var, sem betur fer hafði hann verið í hleðslu inní eldhúsi og ég voða bjartsýn leitaði með hendinni að honum uppá borði meðan ég horfði á gólfið...en auðvitað var síminn ekkert lengur á borðinu hehe. Á leiðinni út aftur sá ég ekkert í kringum mig horfði bara beint fram en ákvað á síðustu stundu að kíkja inní stofuna og sýndist allt vera í nokkuð góðu lagi þar.
Síminn var að hringja þegar ég kom inn og ég náði ekki að svara en það var mamma sem var að athuga með okkur, hún hafði fundið jarðskjálftann vel heima hjá sér í RVK. Ég hringdi til baka um leið og ég kom út og það var rosa gott að tala við hana eftir þetta áfall. En svo eftir símtalið reyndi ég að hringja í Jóa en þá var bara alveg vonlaust að ná sambandi. Ég sat bara í grasinu með börnin og við skulfum þarna í smá stund....og jörðin skalf líka alveg stöðugt. Nágrannakona mín var hjá okkur áfram og nokkrum mínútum seinna kom stelpan sem býr bak við mig og bauð okkur að koma og vera með þeim, það var mjög gott.
Mér var ekkert búið að detta í hug að kíkja inní húsið eða kíkja á gluggana, enda þorði ég ekki að koma nálægt húsinu. En þegar ég var á pallinum hjá nágrönnum mínum þá sá ég í gluggana hjá okkur og mér dauðbrá þegar ég sá kommóðuna í herbergi Alexöndru og Natalíu, hún var dottin fram fyrir sig og var öll skökk, það var rosalega skrítin tilfinning. Ég vissi að allt var á hvolfi inní húsinu og langaði að sjá það en samt langaði mig alls ekki að sjá það.
Inda (mamma hans Jóa) kom svo stuttu seinna keyrandi að leyta að mér. Hún var alveg í rusli og það var ennþá verra þegar hún náði ekki í mig og vissi ekkert hvar ég og börnin voru. Þegar ég var að labba að húsinu mínu þar sem bíllinn hennar var þá keyrði löggubíll fram hjá og löggan kallaði út um gluggann "VERIÐ ÚTI, ÞAÐ KEMUR ANNAR STÓR". Maður fékk bara hroll!
Ég fór bara með Indu í bílinn og við keyrðum aðeins um Hveragerði að athuga með þá sem við þekkjum og fórum svo heim til hennar, ég var samt bara mest í bílnum, þá fann maður ekki eins mikið fyrir skjálftunum. Jói var svo kominn um hálf fimm og þá fljótlega fórum við heim og tókum myndir og náðum í það nauðsynlegasta því ekki ætluðum við að vera þarna um nóttina. Dagur Þór vildi ekki koma nálægt húsinu, ekki einu sinni kíkja á gluggana, við sáum líka stofugluggana hristast vel í eftirskjálftunum. Ég kláraði að hengja upp þvottinn því okkur vantaði fötin :) Ég fann sokkabuxurnar henar Natalíu í grasinu, ég hafði greinilega bara hent þeim frá mér í látunum. Við fórum úr Hveragerði um klukkan rúmlega átta og þá voru ennþá sterkir eftirskjálftar. Við vorum ekki heima í tvær nætur eftir þetta og það var mjög gott. Ég og börnin vorum mjög hrædd fyrstu dagana. Dagur Þór og Alexandra töluðu mikið um þetta en Natalía litla kann ekki að tjá sig um þetta en ég sá vel á henni að hún var hrædd. Ef það heyrðist óvænt hljóð þá annað hvort stoppaði hún og starði á jörðina eða hljóp til mín. Hún varð líka hrædd þegar það komu eftirskjálftar, þeir voru að koma í næstum tvær vikur eftir stóra skjálftann.
Ég var svo hissa að Dagur Þór skildi ekki meiðast neitt, ég bara trúði því ekki eftir að ég var búin að sjá herbergið hans og ég skoðaði hann allan til að athuga hvort það sæist eitthvað á honum en nei, ekki einn rauður blettur :) Stundum er ekki annað hægt en að trúa á verndarengla :) Yfirleitt klukkan korter í fjögur erum við börnin inní eldhúsi að borða en eins og stendur fyrir ofan ákvað ég þennan dag að borða á öðrum tíma en venjulega og gefa börnunum bara að borða líka þá. Ef við hefðum verið inní eldhúsi þá hefði glerbrotunum svoleiðis ringt yfir okkur. Við erum enn að finna glerbrot hér og þar, meira að segja inní skápum sem er búið að þrífa hátt og lágt.
Ég get heldur ekki hugsað til þess ef stelpurnar hefðu verið inní herbergi að leika sér eða ef Dagur Þór hefði einmitt verið inní bílskúr að ná í eitthvað eins og hann gerir oft....það hefði getað farið illa. En maður á kannski ekki að hugsa svona heldur bara þakka fyrir að enginn meiddist :) Við erum að jafna okkur á þessu og erum að verða afslappaðri en við vitum núna hvernig við eigum að hafa hlutina á heimilinu.
Loksins, hann er búinn að bíða svoooo lengi. Það eru tvær lausar í neðri góm og mér fannst líka vera smá laust í efri góm. Þær eiga örugglega eftir að hrinja úr honum hver á eftir annarri núna fyrst hann þurfti að bíða svona lengi. En það var mikil hamingja í gærkvöldi þegar ég sagði honum að tönnin væri laus, við athugum það oft á kvöldin þegar við burstum tennurnar
Þessir kækir eru verstir þegar hann er spenntur og hlakkar til einhvers og líka ef hann er að gera eitthvað skemmtilegt eða eitthvað sem hann þarf að vanda sig við. Það er fleira sem virðist vera kækir eða árátta/þráhyggja en við erum ekki viss hvað þetta er. Það getur verið að þetta sé tourette, það er mjög margt sem bendir til þess en það kemur bara betur í ljós eftir nokkra mánuði. Við fórum til læknis í haust og hann sagði að ef hann væri með tourette þá væri það mjög vægt. Stundum er mamman alveg að farast úr áhyggjum
