20. nóvember 2009

Litlu rófurnar okkar

Ásgeir Rafn var veikur í vikunni og hafði áhyggjur af því að smita okkur hin. Hann var búinn að vera spjalla aðeins við pabba sinn um veikindi og smit. Og nokkrar pælingar litu dagsins ljós.

ÁR: Pabbi ef ég smita einhvern losna ég þá við flensuna?

En hvað ef Helena Áslaug smitast, verður hún þá meira veik en ég? Því ef ég dett ofan af þaki þá brotna kannski fóturinn minn en ef Helena Áslaug dettur meiðir hún sig þá ekki miklu meira því hún er svo lítil.

Um kvöldið áður en hann kyssti mömmu sína góða nótt spurði hann hana svona til vonar og vara hvort að hún væri búin að fá flensuna, þegar hún játaði því varð hann voða glaður gaf henni stórt knús og koss og sofnaði sáttur feginn að hafa ekki smitað neinn þennan daginn.

  (Þessar áhyggjur litla stráksa gætu verið afleiðing mikillar umræðu í skólanum varðandi svínaflensuna)

Gunnar Andri lætur ekki segja sér fyrir verkum, hann lifir eftir the “right way is my way”. Við vorum í mat hjá Arnlaugu og Ragnari Páli og strákarnir sátu allir fjórir við eitt borð og borðuð þessa fínu grilluðu hamborgara a la Ragnar Páll. Þegar snáðarnir voru búnir sagði Arnlaug, farið nú með diskanna ykkar inn í eldhús. Þetta fannst mömmu snilld, reyna kenna þessum strákum góðar venjur. Allir stóðu upp nema okkar one and only Gunnar Andri. Strákarnir fóru með diskana sína og glös inn í eldhús og fóru inn í herbergi að leika kátir en Gunnar Andri sat smá stund eftir og var greinilega að hugsa málið.

Síðan stendur hann rólega upp tekur diskinn sinn og glasið (og mamman og pabbinn voða ánægð halda jú að þetta muni virka, svona þegar aðrir en foreldrarnir eru með fyrirmæli.)

Því næst labbar hann að mömmu sinni skellir disknum og glasinu í fangið á henni, þakkar fyrir matinn og fer inn í herbergi til strákanna að leika. Málið var leyst, Gunnar Andri fór sína leið, enn einu sinni.

(Það verður að koma því að þegar mamma var skilin eftir sitjandi með skítugan diskinn og glasið í fanginu, gat hún ekki annað en hlegið)

Helena Áslaug orðin 1 árs og farin að babla mikið og meira að segja eftir einn morguninn í ungbarnasundi sagði ein mamman við mömmu. ”Hvor er hun sød har hun altid snakked og pludrer så meget” Þá fattaði mamma að ef að við mæðgurnar værum ekki þarna í klefanum væri ósköp hljótt bara.

En að öðru þá vekjum við líka töluverða athygli í sundtímanum sjálfum vegna þess að þegar börnin eiga að sækja bolta og setja ofn í fötu, er okkar dama ekki með á því. Hún harðneitar að skila boltunum og það er mikil læti og bursl til að ná sem flestum boltum. Þó hún hafi 3 bolta í höndunum reynir hún að ná þeim fjórða sem verður alltaf til þess að hún missir hina og hún fer í þvílíkan ham og æðir um allt og reynir að ná öllum boltunum. Fólk hefur nú gaman að þessu í tímanum, svo mamma sér þau brosa og hlæja ”með okkur” um leið og börnin þeirra halda fast um einn bolta og skila honum svo blíðlega í fötuna. En ekki Helena Áslaugin okkar, meira að segja einu sinni þegar sundkennarinn kom að okkur og vildi reyna hjálpa til og sýna okkur mæðgum hvernig maður átti að bera sig missti hún fötuna í hendurnar á dýrinu/Helenu Áslaugu og leikurinn stoppaði. Það kom kaflaskipti í tímann við fórum að syngja og gera hreyfingar með og Helena Áslaug með bolta og fötuna í hinni hendinni, alsæl.